Μακρυά από αυτοθεραπείες

Οι δυσανεξίες σε τροφές βρίσκονται σε έξαρση και σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι δυνατή η κάλυψη των ασθενών. Ίσως όμως είναι παράτολμο να ακολουθήσει κανείς αμφίβολες θεραπείες ή να προχωρήσει μόνος του σε αυτοθεραπείες.

Πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν ότι υποφέρουν από κάποια δυσανεξία και λαμβάνουν μέτρα μόνοι τους, προκειμένου να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα. Έτσι, όμως, γίνεται δυσκολότερη η ακριβής διάγνωση μιας δυσανεξίας, εφόσον όντως υπάρχει. 

Ειδικοί προειδοποιούν για τους κινδύνους μιας αυτοδιάγνωσης και αντίστοιχες αυτοθεραπείες. Το καλύτερο είναι, όταν κάποιος έχει υπόνοιες ότι πάσχει από κάποια δυσανεξία, να συμβουλευτεί έναν ειδικό γιατρό.

Γλουτένη – τρεις μορφές ασθένειας

Για παράδειγμα, στην περίπτωση της γλουτένης υπάρχουν τρεις μορφές ασθένειας. Πρώτη η περίπτωση της κοιλιοκάκης, όπου πρόκειται για μια μη- αλλεργική, ανοσολογική, χρόνια διαταραχή του εντέρου. Δεύτερον, υπάρχει η δυσανεξία (κυρίως για τους ασθενείς με σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου) που δεν είναι ανοσολογική πάθηση και τρίτον η αλλεργία στο σιτάρι που είναι πολύ σπάνια στους ενήλικες.

Όταν ο «ασθενής» παίρνει τον έλεγχο στα χέρια του

Όταν κάποιος πάρει τον έλεγχο στα χέρια του και αποκλείσει από τη διατροφή του τρόφιμα που περιέχουν γλουτένη, μια ακριβής διάγνωση γίνεται δύσκολα. Συγκεκριμένα, είναι σημαντικό η διάγνωση να γίνεται πριν από μια δίαιτα χωρίς  γλουτένη. Σε αντίθετη περίπτωση, για να εξασφαλισθεί μια αξιόπιστη διάγνωση, θα πρέπει ο ασθενής να αρχίσει πάλι να λαμβάνει γλουτένη για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Κάτι τέτοιο μπορεί να είναι πολύ δυσάρεστο, γιατί εμφανίζονται πάλι τα προβλήματα και η δυσφορία μετά από μια περίοδο χάριτος, τότε που δεν κατανάλωνε γλουτένη.

Σύγχυση με αλλεργίες ή δυσανεξίες

Τα συμπτώματα της κοιλιοκάκης, σύμφωνα με ειδικούς, είναι συχνά μη- ειδικά και πολλές φορές συγχέονται με τα συμπτώματα τροφικών αλλεργιών ή δυσανεξιών σε τρόφιμα. Η σωστή διάγνωση είναι επομένως ζωτικής σημασίας.

Διάγνωση. Και μετά τι;

Μόνο μετά από την ιατρική διάγνωση θα πρέπει να επέρχεται η διατροφική θεραπεία. Και μάλιστα, αυτή είναι εξατομικευμένη. Ακόμη και με τα ίδια συμπτώματα, η θεραπεία για κάθε άτομο πρέπει να είναι ξεχωριστή. Στο ιστορικό του ασθενούς θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψιν οι διατροφικές του συνήθειες, το κοινωνικό του περιβάλλον και  όλοι οι άλλοι παράγοντες που επηρεάζουν την πρόσληψη τροφής.

Οι πάσχοντες πρέπει να ενημερωθούν πλήρως ποια τρόφιμα και προϊόντα θα πρέπει να αποφεύγουν. Είναι πολύ σημαντικό για  τους ασθενείς, να ξέρουν όχι μόνο τι πρέπει να τρώνε αλλά και τι να μην τρώνε! Χρειάζεται, λοιπόν, να συνταχθεί ένα πρόγραμμα διατροφής που θα κάνει τη ζωή με κάποια δυσανεξία όσο το δυνατόν πιο εύκολη!

Διαβάστε περισσότερα από τον αρθρογράφο